02-10-13

komen en gaan

 

zij rolt uren uit van komen en gaan

ze kijkt uit haar zoute ogen over het zand

tot de horizon haar wateren raakt

bij een ondergaande zon vol grote vrede

 

even beroert ze me met de wind dun als een lint

gaat zij rimpelen van zilte zorgen

de golven keren in het tij over kop

zij bevolkt het strand met  wisselend humeur

van schelpen messen en kwallen uit de schoot

 

ze trekt me in haar armen legt me neer

op het geruis van haar stem die ik begeer

haar eeuwigheid voor een tijdelijk onderkomen

zij is gewoon mijn zee en ik kan alleen met haar mee.

09:32 Gepost door ingrid lenaerts | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.