10-12-11

moeder een herinnering in vertraging.

Door de jaren heen bleef ze wie ze was

jong en tragisch uit het leven gerukt

een geankerd begrip op de schoorsteen

van mijn herinneringshuis.

vol vertraging.

 

Ze woont er  nog altijd ze sterft er nog altijd

Telkens als het laatste licht van december wegkruipt

overvalt me de weemoed die heel vaag

een kous over mijn gezicht trekt

de vermomde overvaller die deze realiteit verjaagt.

 

het is de benende koude van deze dagen

die me dan overmant

ik zoek dan licht op een kandelaar

of warmte bij de haard

zij verjagen wellicht de spoken in mijn hoofd

 

 

Ingrid Lenaerts

 

 

11:45 Gepost door ingrid lenaerts | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.