21-10-11

hoe

Hoe Mathilde haar gedachten verkleurde
aan de tafel waar ze eindeloos naar buiten keek
wachtend op haar broer Ciel
die ooit eens weer de straat zou oversteken
Hoe hij zou zwaaien met zijn pet in zijn hand
alvorens hij haar weer kwam begroeten
 
Vandaag zou hij zeker komen;
ze voelde het van top tot teen
ze telde van één to tien in hopeloze flarden
wel zoveel malen dat ze de tel verloor.
 
Ze zou zijn schaduw vangen
in die ene gebalde hand
waarin ze haar dromen bezweerde
Ciel zou komen bij de gratie gods
 
hij kon haar niet verlaten hebben
het afscheid kwam altijd weer
zelfs in barre tijden 
die verdampten in het niets.
 
Ingrid Lenaerts 
 

23:03 Gepost door ingrid lenaerts | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.